Opis
Charakterystyka
- Wzór chemiczny: H₂O₂
- Numer CAS: 7722-84-1
- Masa molowa: 34,01 g/mol
- Forma: ciecz
- Czystość: 3%
- Inne nazwy: woda utleniona, dihydrogenowy tlenek, hydrogen peroxide
Zastosowania
- Używany w laboratoriach jako utleniacz w reakcjach chemicznych – np. do redukcji jonów metali ciężkich w analizie jakościowej.
- Stosowany do czyszczenia szkła laboratoryjnego – usuwa pozostałości organiczne i ślady metali po myciu.
- Zastosowanie w systemach dozowania chemicznego – np. w oczyszczalniach wody jako środek dezynfekcyjny bez chloru.
- Wykorzystywany w domowych pracowniach do utleniania barwników w eksperymentach chemicznych.
- Przydatny do dezaktywacji resztek manganianu potasu na powierzchniach – reaguje z MnO₂, tworząc rozpuszczalne sole manganu(II).
Specyfikacja
Roztwór nadtlenku wodoru o stężeniu 3% w objętości 1000 ml, waga netto 1000 g. Przechowywać w oryginalnym pojemniku z ciemnego szkła lub opakowania z ochroną przed światłem, w miejscu suchym, chłodnym (5–25 °C), z dala od źródeł ciepła i reduktorów. Unikać kontaktu z metalami ciężkimi i ich związkami, które katalizują rozkład H₂O₂.
Najczęściej zadawane pytania
Jak wykorzystać nadtlenek wodoru 3% do czyszczenia szkła laboratoryjnego?
Nadtlenek wodoru 3% można użyć do płukania naczyń po przeprowadzeniu reakcji redoks, szczególnie tych z udziałem związków manganu lub chromu. W połączeniu z kwasem solnym tworzy mieszaninę pirową (Piranha solution – tylko w wyższych stężeniach), ale w 3% roztworze służy jako bezpieczne, utleniające płukanie końcowe. Nie pozostawia osadów i rozkłada się na wodę i tlen. Idealny do przygotowania szkła przed precyzyjnymi analizami.
Czy nadtlenek wodoru 3% jest stabilny w przechowaniu i jak szybko się rozkłada?
Roztwór 3% jest stosunkowo stabilny, ale ulega powolnemu rozkładowi pod wpływem światła, ciepła i zanieczyszczeń metali (np. żelaza, miedzi). W szczelnym, ciemnym pojemniku może zachować aktywność przez 12–24 miesiące. Czy wiesz, że rozkład H₂O₂ można zaobserwować wizualnie – wydzielanie pęcherzyków tlenu to dowód utraty aktywności? Dlatego nie należy go przechowywać w pojemnikach z metalowymi elementami.
Czym się różni roztwór 3% od wyższych stężeń, np. 30%, i jakie są zagrożenia?
Roztwór 3% jest dużo bezpieczniejszy niż stężone formy – nie powoduje ciężkich poparzeń, ale nadal wymaga ostrożności. W odróżnieniu od 30% H₂O₂, nie jest higroskopijny, nie reaguje gwałtownie z większością organicznych substancji i nie wymaga specjalnych warunków transportu. Nie należy go jednak mieszać z rozpuszczalnikami organicznymi bez kontroli – np. z acetonem może tworzyć niebezpieczne peroksydy. Zawsze używać w miejscu wentylowanym.
Źródła i literatura
- PubChem — National Library of Medicine: Kompletna baza właściwości fizykochemicznych nadtlenku wodoru (CID 784). Zawiera dane spektroskopowe, toksykologiczne i informacje o dekompozycji. pubchem.ncbi.nlm.nih.gov
- Wikipedia PL: Przegląd zastosowań, metod produkcji i właściwości nadtlenku wodoru. Opisuje stabilność, reaktywność i zastosowania w chemii analitycznej. pl.wikipedia.org
- Karta charakterystyki (SDS): Według rozporządzenia REACH (WE) 1907/2006 — informacje o bezpieczeństwie, klasyfikacji GHS i oznaczeniu substancji. Klasyfikacja: H272 (może intensyfikować pożar), H315 (podrażnia skórę), P220 (przechowywać z dala od odzieży).
- Rozporządzenie CLP (WE) 1272/2008: Określa klasyfikację nadtlenku wodoru jako utleniacza (Klasyfikacja: Ox. Liq. 5, H272) i podrażniającego (Skin Irrit. 2, H315). Zawiera wytyczne dotyczące oznakowania opakowań.
- PN-EN 13649:2003: Polska norma dotycząca środków do dezynfekcji chemicznej – zawiera kryteria skuteczności H₂O₂ w niskich stężeniach.
Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.