Opis
Charakterystyka
- Wzór chemiczny: H₂O₂
- Numer CAS: 7722-84-1
- Masa molowa: 34,01 g/mol
- Forma: płyn
- Czystość: 3%
- Inne nazwy: woda utleniona, dihydrogen dioxide, hydrogen peroxide
Zastosowania
- Używany jako utleniacz w reakcjach chemicznych w laboratoriach szkolnych i badawczych – np. w analizie jakościowej manganianu(VII) potasu.
- Stosowany do dezynfekcji powierzchni laboratoryjnych i sprzętu przed pracami wymagającymi sterylnych warunków.
- Wykorzystywany w domowych eksperymentach chemicznych, np. do katalizowanej dekompozycji z dwutlenkiem manganu.
- Przydatny jako oczyszczacz roztworów w analizie ilościowej – usuwa pozostałości reduktorów po tytrymacjach.
- Może służyć do odbarwiania barwników w próbkach przed analizą spektrofotometryczną.
Specyfikacja
Roztwór nadtlenku wodoru o stężeniu 3%, objętość 1000 ml, masa 1000 g. Przechowywać w oryginalnym pojemniku z ciemnego szkła lub plastiku chronionego przed światłem, w chłodnym miejscu (4–25 °C), z dala od źródeł ciepła i substancji łatwopalnych. Należy unikać kontaktu z metalami ciężkimi i ich związkami. Data ważności ograniczona – produkt w promocji z krótką trwałością.
Najczęściej zadawane pytania
Jak wykorzystać nadtlenek wodoru do oczyszczania szkła laboratoryjnego?
Nadtlenek wodoru 3% można użyć do płukania naczyń laboratoryjnych po obróbce kwasami, aby usunąć śladowe pozostałości organiczne i aktywować powierzchnię szkła. Po zastosowaniu roztworu należy dokładnie przepłukać naczynia wodą destylowaną. Nie reaguje agresywnie z szkłem, co czyni go bezpiecznym do tego zastosowania. W połączeniu z kwasem solnym tworzy tzw. mieszaninę piranową, ale to tylko dla zaawansowanych laboratoriów i pod ściśle kontrolowanymi warunkami.
Czy nadtlenek wodoru 3% rozkłada się na skutek działania światła i ciepła?
Tak, nadtlenek wodoru ulega samorzutnemu rozkładowi na wodę i tlen cząsteczkowy, szczególnie pod wpływem światła UV i wyższych temperatur. Dlatego przechowywany jest w pojemnikach zasłonionych przed światłem. Stężenie 3% jest stosunkowo stabilne, ale po otwarciu flakonu rozkład przyspiesza z powodu kontaktu z mikroflorą i zanieczyszczeniami. Czy wiesz, że w warunkach domowych strata aktywności może wynosić nawet 20% w ciągu 6 miesięcy po otwarciu?
Czym różni się roztwór 3% od stężonego nadtlenku wodoru (30% i więcej)?
Roztwór 3% to forma rozcieńczona, bezpieczniejsza w użyciu, nie wywołująca silnych poparzeń przy krótkim kontakcie z skórą, ale nadal wymagająca ostrożności. Stężone roztwory (np. 30%) są silnie żrące, reagują z tłuszczami i białkami, mogą powodować ciężkie poparzenia i są klasyfikowane jako substancje niebezpieczne. Do większości zastosowań analitycznych wystarcza forma 3%. Obsługa stężonego H₂O₂ wymaga specjalistycznych procedur BHP i sprzętu ochronnego.
Źródła i literatura
- PubChem — National Library of Medicine: Kompletna baza właściwości fizykochemicznych nadtlenku wodoru (CID 784). Zawiera dane o stabilności, toksykologii i reaktywności. pubchem.ncbi.nlm.nih.gov
- Wikipedia PL: Przegląd właściwości, zastosowań i bezpieczeństwa pracy z nadtlenkiem wodoru. pl.wikipedia.org
- Karta charakterystyki (SDS): Zgodna z rozporządzeniem REACH (WE) 1907/2006 – zawiera klasyfikację GHS, oznaczenia H314, H271 oraz wskazówki dotyczące przechowywania i gaśnic.
- Rozporządzenie CLP (WE) 1272/2008: Określa klasyfikację nadtlenku wodoru jako utleniacza (Klasa 3) i substancji żrącej (Kategoria 1B). Dotyczy wszystkich stężeń powyżej 5%, ale nawet 3% wymaga ostrożności.
- PN-EN 13649: Norma opisująca metody analizy stężenia nadtlenku wodoru w roztworach wodnych – istotna dla jakościowej kontroli produktu.
Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.